muzyka bez opłat zaiks

Chillout (także chill out) – gatunek muzyczny, w którego skład wchodzi wiele spokojnych stylów tworzonych przez artystów i producentów sceny muzyki elektronicznej.

Chilloutem jest zarówno wolniejszy house, niektóre formy muzyki tranceowejambient, jak i nu jazztrip-hopdowntempo czy instrumentalny hip-hop. Pojęcie powstało w latach 90. XX wieku ze slangowego określania relaksowania się.

Mimo iż chillout często pojmowany jest jako muzyka do słuchania i relaksu, istnieje kultura ściśle związana z tym nurtem, występująca w wielu klubach i barach, najczęściej z futurystycznymi dekoracjami lub w stylu retro.

Z pojęciem tym związany jest także termin chill out room oznaczający pomieszczenie w klubie, w którym – w przeciwieństwie do pomieszczenia z parkietem do tańca – klubowicze mogą odpocząć przy relaksującej muzyce, której czasem towarzyszą wizualizacje.

Muzyka tła – określenie muzyki, która jest grana w rozmaitych pomieszczeniach dla uzyskania odpowiedniej atmosfery i zwykle nie angażuje mocno słuchacza. Muzykę tła stosuje się w sklepach, lokalach gastronomicznych, lokalach usługowych, hotelach itp. odgrywa ona tam rolę „wyposażenia lokalu”. Zagłusza nieprzyjemną ciszę i pozytywnie wpływa na nastrój klientów, jednocześnie nie zwracając na siebie ich szczególnej uwagi. Stosowanie tej muzyki w lokalach publicznych często związane jest z chęcią odróżnienia danego lokalu (sklepu) od sklepów konkurencji poprzez wytworzenie specyficznego klimatu. Często na zastosowanie tej muzyki w swoich lokalach decydują się również właściciele niechcący uzależniać się od umów z organizacjami zarządzania prawami autorskimi, gdyż np. w Polsce funkcjonują firmy oferujące taką muzykę wraz z prawami do publicznego jej odtwarzania.

Z tym terminem zwykle identyfikowane są takie gatunki jak elevator musiclounge i ambient.

Muzak – nazwa muzyki funkcjonalnej przejęta z nazwy amerykańskiej firmy Muzak, która drogą kablową rozprowadzała muzykę do sklepów, hoteli, banków, itp. Nazywana bywa też muzyką marketingową, windową (elevator music), albo muzyką tła (background music). Po polsku najczęściej używano określenia “tapeta muzyczna”, nawiązując do pomysłu Erika Satie, który podczas przerwy w czasie koncertu chciał, by muzycy grali jego musique d’ameublement, a zaskoczoną publiczność zachęcał, by rozmawiała i spacerowała, a nie słuchała – bo to nie koncert.

 

Ambient – gatunek eksperymentalnej muzyki elektronicznej[1], cechujący się odejściem od linearnie rozwijanej linii melodycznej, charakterystycznej dla klasycznej muzyki elektronicznej (VangelisKitarō), na rzecz luźnej kompozycji „plam dźwiękowych”[1]. Zazwyczaj poszczególne plamy są powiązane stale powtarzaną frazą elektronicznej perkusji, która organizuje utwór pod względem rytmicznym[1]. O ile w innych rodzajach muzyki – od poważnej po punk rocka – osią konstrukcyjną utworu jest przebieg harmoniczny, to w muzyce ambient utwór rozwija się głównie przez operowanie barwą dźwięku. Drugą podstawową techniką kompozytorską jest stosowanie stałego powtarzania krótkiej frazy melodycznej, która przy każdej repetycji jest minimalnie modyfikowana bądź wzbogacana (zobacz minimalizm).

W przypadku obu tych technik efektem jest przesunięcie nacisku z następstwa dźwięków na ich brzmienie, stąd muzyka ambient jest postrzegana jako statyczna i znajdująca się poza czasem.

Muzyka Lounge – to rodzaj łatwej muzyki popularnej w latach 50. i 60. XX wieku. Może mieć na celu wywołanie w słuchaczach poczucia przebywania w miejscu, zwykle o spokojnym temacie, takim jak dżungla, raj na wyspie czy przestrzeń kosmiczna. Asortyment muzyki lounge obejmuje piękne, inspirowane muzyką instrumentalne, nowoczesną elektronikę (z wpływami chilloutu i downtempo), pozostając jednak tematycznie skupionym na elementach kultury retro-space. Najwcześniejszy rodzaj muzyki lounge pojawił się w latach 20. i 30. XX wieku i był znany jako muzyka rozrywkowa.